Τρέφεστε στην μήτρα μίας μητέρας…  xωρίς να το ξέρετε… Μεγαλώνετε και μία μέρα γεννιέστε. Ανοίγετε τα μάτια στον κόσμο. Αρχίζετε να αποκτάτε γνωριμία με την μητερούλα και τον πατερούλη σας. Ξανακούτε μερικές φωνές που ήδη τις είχατε ακούσει στην μήτρα της μητέρας σας και προσπαθείτε να βγάλετε κάποιο νόημα.

Με τον καιρό, μέσα από αυτές τις φωνές, αρχίζετε να ξεχωρίζετε τις πρώτες λεξούλες που σιγά σιγά μαθαίνετε. Το σύνολο αυτών των λέξεων, αποτελούν την μητρική σας γλώσσα. Με αυτή τη γλώσσα προσπαθείτε να επικοινωνήσετε με αυτούς που εμφανίζονται μπροστά σας, ώστε να τους παροτρύνετε  να ανταποκριθούν στις ανάγκες σας. Ύστερα μεγαλώνοντας, αρχίζετε να γνωρίζετε τον περίγυρό  σας, αν έχετε τα αδελφάκια, τους φίλους, το χωριό σας. Με τη γλώσσα που μάθατε, ακούτε αφηγήσεις. Ακούτε ανέκδοτα και γελάτε, ακούτε μομφές και κλαίτε. Σας μαλώνουν και θυμώνετε. Με λίγα λόγια: με την μητρική σας γλώσσα αρχίζετε να σκέπτεστε, με αυτήν αρχίζετε να διαμορφώνεστε.


Αν στο περιβάλλον σας όλοι μιλάνε την ίδια γλώσσα, τότε εσείς δεν αναρωτιέστε για τη γλώσσα που μιλάτε. Αν δεν έχετε βγει παρά πέρα από το χωριό σας, αν δεν απομακρυνθήκατε από το περιβάλλον σας, αν δεν έχετε συναντήσει κάποιον που μιλάει διαφορετική γλώσσα από τη δική σας, τότε για σας, όλος ο κόσμος την ίδια γλώσσα μιλάει. Αν όμως έχετε μία διαφορετική γλώσσα απ’ αυτήν της χώρας σας, τότε αρχίζετε να αναρωτιέστε για τον λόγο. Αν δεν το κάνετε, τότε κάτι δεν πάει καλά στον εγκέφαλο σας. Τότε σημαίνει πώς έχετε κάποια βλάβη, κάποιο ελάττωμα στον ψυχισμό σας. Βέβαια για να αναρωτηθεί κανείς για κάτι,  χρειάζεται να φτάσει σε κάποια ηλικία και πρέπει να έχει πάρει βασική εκπαίδευση. Αλλιώς, ίσως μπορεί καν να μη σας απασχολήσει. Όταν όμως όλα ρέουν κανονικά και εσείς αρχίζετε να αναρωτιέστε, οι πρώτοι στους οποίους  απευθύνεστε είναι οι μεγαλύτεροι σας, είναι οι γονείς σας. Αν ζείτε σε μία χώρα με δημοκρατικούς θεσμούς που η κάθε διαφορετικότητα έχει εσωτερικευθεί και υπάρχει ανοχή, τότε θα πάρετε κανονικά τις απαντήσεις που χρειάζεστε. Αλώστε, σε υγιείς συνθήκες, βρίσκετε απάντηση σε κάθε ερώτημα που μπορεί να έχετε. Αν όμως ζείτε σε μία χώρα σαν την Τουρκία, σε μία χώρα που ο κάθε ένας που δηλώνει διαφορά θεωρείται επικίνδυνος, ακόμη και εχτρός, ίσως και παρά πέρα, προδότης, τότε η δουλειά σας είναι δύσκολη. Από τη στιγμή που αρχίζετε να θέτετε ερωτήματα περί διαφορετικότητας, έχετε βρει ήδη τον μπελά σας. Με την πρώτη και αθώα ερώτηση σας, αντί για απάντηση, μπορεί να δέχεστε μομφές. Ο εγκέφαλος σας όμως δεν κάνει πίσω, επιμένει να βρει την απάντηση που χρειάζεται. Ίσως στην αρχή, μπορεί και να σας δώσουν βιαστικές ή καθησυχαστικές απαντήσεις, ώστε για ένα χρονικό διάστημα να σας ικανοποιούν. Μεγαλώνοντας όμως, επειδή αρχίζετε να αισθάνεστε πιο έντονα τη διαφορετικότητα σας, οι ερωτήσεις σας αυξάνονται. Σιγά σιγά αντιλαμβάνεστε την αντίφαση των πραγμάτων που ζείτε τριγύρω σας, με αυτά που μαθαίνετε στο σχολείο. Έτσι με τον καιρό, αρχίζετε να αποκτάτε και αμφιβολίες για την καταγωγή σας. Αναρωτιέστε για το ποιός είστε πραγματικά. Μπορεί οι απαντήσεις που παίρνετε, όσο αντιφατικές  και να είναι, να σας ικανοποιήσουν ανάλογα με το πόσο σας έχει επηρεάσει το επίσημο εκπαιδευτικό σύστημα. Ανάλογα με την κλίση σας, πιστεύετε ή δεν πιστεύετε. Αν οι απαντήσεις που πήρατε σας ικανοποίησαν, τότε τα ερωτήματα γύρω από το ζήτημα, μπορεί, με τον καιρό , ολοένα και λιγότερο να σας απασχολούν και σιγά σιγά παύουν. Τα νευρικά κύτταρα που ασχολούνται με τις λεπτομέρειες αναισθητοποιούνται και μπορεί μέχρι και το τέλος της ζωής σας, να μην σας ξανά απασχολήσουν ποτέ  τέτοια ερωτήματα . Αν όμως συμβαίνει το αντίθετο, τότε συνεχίζετε να ψάχνεστε. Τότε πλέον δεν σας φτάνει να ρωτάτε κάποια άτομα. Αρχίζετε να αισθάνεστε την ανάγκη να προστρέξετε σε διαφορετικές πηγές. Πηγές που θα μπορέσουν να διαλευκάνουν το παρελθόν. Ξεσκαλίζετε βιβλία που γράφουν για την ιστορία του τόπου σας και προσέχετε τις λεπτομέρειες. Έτσι λοιπόν φτάνει μία μέρα και καταλαβαίνετε πώς είστε ένας διαφορετικός, μέσα στους άλλους. Και αν είστε απ’ αυτούς τους αποκλειόμενους, τους κακοχαρακτηριζόμενους, τους υβριζόμενους, τότε αισθάνεστε τον πρώτο παλμό της ψυχολογικής καταπίεσης. Σαν να μην έφταναν τα επίκαιρα προβλήματα της καθημερινής ζωής, αισθάνεστε και τους πόνους του παρελθόντος. Νιώθετε επίσης να φορτώνεστε και τις ευθύνες του μέλλοντος. Αρχίζετε σιγά σιγά να δηλώνετε τη διαφορετικότητα σας. Να εκφράζετε την πραγματική ταυτότητα σας. Τότε αρχίζουν να σας αποκλείουν, να σας προσβάλουν, να σας βρίζουν, να σας απειλούν. Η κατάσταση αυτή, γίνεται αφορμή ώστε να σας κυριεύουν διάφοροι φόβοι. Απ’ αυτή τη στιγμή, αν μπει σε ισχύ ο  μηχανισμός της απόκρυψής σας, τότε βαθμιαία προσαρμόζεστε. Μπορεί και να αλλάζετε χρώμα σε βαθμό ώστε να σας ζηλέψουν και οι χαμαιλέοντες. Αλλά εάν αντί αυτού, ενεργοποιείται ο αντιστασιακός μηχανισμός σας, τότε βρίσκεστε σε διαρκή σύγκρουση. Σκέπτεστε να υπεραμύνεστε την μητρική σας γλώσσα. Αισθάνεστε την ανάγκη ώστε να σώσετε τον πολιτισμό σας και να τον διασφαλίσετε στο μέλλον.

Και μία μέρα... όταν λοιπον αισθάνεστε έτοιμοι να πιάσετε την πένα στο χέρι σας για να γράψετε, είτε γράφετε την ιστορία της αναγέννησης, είτε καταγράφετε το  έσχατο μουρμούρισμα ενός ασθενή στη κλίνη του θανάτου…

 

Vahit Tursun